أ . تشويق شعر و شاعران شعر عربى تأثير سحرانگيزى بر روح و عقل ، و عواطف و احساسات مردم عرب داشت . انسان عرب با تمام وجود جذب شعر مىشد و با همهء عواطف و احساسات خويش به آن روى مىآورد . پس مىتوانست گروه زيادى از مردم را به خود سرگرم كند و نقش مؤثر و نيرومندى در پيش برد اهداف حاكميت داشته باشد . شخص خليفهء دوم كه طرّاح و بنيان‌گذار اين سياست‌ها در قبال قرآن و حديث بود ، شعر و ادبيات را رونق بخشيد و با دقّت تمام اين نقشه را اجرا و با تدبير پايه‌هاى آن را محكم و با قدرت حفظ كرد . او به كتابت و حفظ شعر از دستبرد حوادث فرمان داد . مالك در الموطأ روايت كرده كه : عمر بن خطّاب در گوشهء مسجد مكانى به نام « بطيحاء » بنا كرد و گفت : هر كه مىخواهد بانگ و فرياد كند و يا شعر بخواند يا صدايش را بلند سازد ، به اين جايگاه برود . « 1 » او به مغيرة بن شعبه والى كوفه دستور داد كه شاعران را جمع كند و اشعارى را كه در جاهليت و اسلام سروده‌اند ، از آنان بخواهد و نتيجه را براى خليفه گزارش كند . « 2 » هم او گفت : شعر بياموزيد كه در آن ، محاسنى است كه بايد در پى بىآن بود . « 3 » عايشه هم اين حركت را تأييد و تقويت كرد . او گفت : بر شما باد شعر كه زبانتان را فصيح مىكند . « 4 »

--> ( 1 ) . التراتيب الاداريه ، 2 / 300 . ( 2 ) . همان ، 255 ، الخطط و الآثار ، 4 / 143 . ( 3 ) . زهرة الآداب ، 1 / 58 . ( 4 ) . الترتيب الاداريه ، 2 / 300 .